197-  insanlara iyilik

Ebû Mensur bin Zükeyr (r.h.) hazretleri, zâhid ve sâlih bir zât idi. Vefatı yaklaştığında ağlaması çoğaldı. Ona soruldu:

-"Ölüm anında neden çok ağlıyorsun?" Buyurdular: -"Daha önce hiç girmediğim bir yola giriyorum!"

Ebû Mensur bin Zükeyr (r.h.) vefat etti. Sonra oğlu onu vefatının dördüncü gecesinde rüyasında gördü. Oğlu kendisine sordu:

-"Babacığım, Allâhü Teâlâ hazretleri sana ne yaptı? Sana nasıl muamele etti?" Ebû Mensur bin Zükeyr, buyurdular:

-"Ey yavrucuğum! İş senin zannetiğinden daha zordur. Ben adaletli olanların en âdili olan bir Melik ile karşılaştım. Ve münâkaşa eden hasımları gördüm..." Allâhü Teâlâ hazretleri bana buyurdular:

-"Ey Ebu Mensur, sana yetmiş yıl ömür verdim. Bu gün seninle beraber ne amelin var?" Ben:

-"Ya Rabbi! Otuz defa haccettim!" Allâhü Tealâ buyurdular:

-"Onları senden kabul etmedim!" Ben;

-"Ya Rabbi! Elimle kırkbin dirhemi senin yolunda tasadduk ettim!" dedim. Allâhü Teâlâ buyurdu:

-"Onları senden kabul etmedim!" Ben:

-"Ya Rabbi! Tam altmış yıl gündüzlerimi sıyâm (oruç tutarak); gecelerimi de kıyam (ibâdet ve namaz ile) geçirdim!" dedim. Allâhü Teâlâ buyurdular:

-"Onları senden kabul etmedim!" ben;

-"Allâhım! Tam kırk savaşa katıldım... (Kırk defa senin yolunda din düşmanlarıyla savaştım!)" dedim. Allâhü Teâlâ hazretleri;

-"Onları senden kabul etmedim!" buyurdular. Ben;

-"Bu takdirde helak oldum!" dedim. Allâhü Teâlâ hazretleri buyurdular:

-"Senin gibi bir kimseye azab etmek benim keremime yakışmaz. Ey Ebu Mensur! Hatırlar mısın hani falan gün, bir Müslümanın ayağı kaymasın diye yoldan bir taşı uzaklaştırdın? İşte bu iyi niyetle (Müslümanlara eziyet vermemesi için) yoldan kaldırmış olduğun bu taş sebebiyle sana rahmet ettim! Çünkü ben muhsinlerin (ihsan sahibi olanların) ecirlerini zayi etmem!"

(Ya bu iylik iman ve din sahasında olursa....)